خدا به کلامی ازلی قدیم که قائم به ذات او است تکلم می کند، دستور می دهد، نهی می کند، وعده می دهد، تهدید می فرماید، کلامش مانند کلام بشر نیست چنانکه ذاتش با ذات بشر ، مشابه ندارد. سخن او صوتی نیست که از شکافتن هوا یا برخورد اجسام پدید آید، حرف نیست که با بستن لبها قطع شود یا با حرکت زبان به وجود آید ، قرآن و تورات و انجیل و زبور کتابهای خدا هستند که بر پیغمبرانش نازل شده اند ، قرآن را مردم به زبان می خوانند ودر اوراق می نویسند ودر قلوب ، حفظ می کنند وبا این احوال"مولانا جلال الدین می گوید

تا قیـــامت میــزند قرآن نـــدا                         کـــای گروه جهـــــل را گشته خدا

من کـــلام حقم وقائـــم به ذات                        قوت جــان جـان و یاقــوت زکـات

نـــورخورشیــدم فتــاده برشما                       لیــک ازخورشیــد ناگشتـــه جـدا"

قدیم و قائم به ذات خدا است و از ذات او جدایی نمی پذیرد و به اوراق منتقل نمی شود و درقلب ها وارد نمی گردد، موسی(ع) بی واسطه حرف و صوت کلام او را شنید . همچنانکه نیکو کاران بدون جوهر و شکل و رنگ و عرض، ذات او را می بیند.کسی که دارای چنین اوصافی است ، بایـــد بی شک زنده و دانا و توانا و با اراده و شنوا و گویا و بینا باشد وصفات حیات و علم و قدرت و اراده و سمع و کلام و بصر ، قائم به ذات او باشند و تنها ذات برای انجام دادن همه ی این کارها کافی نیست.

خدای تعالی بینا و شنوا است، می شنود و تمام شنیدنیها هر چند پنهان باشند.[ و از حیطه ی شنوایی او خارج نیستند] و تمام دیدنیها اگر چه بسیار کوچک و ریــــز باشنـــد، از دید او غائــب و نهان نمــــی مانند، دوری، مانع از شنیدن و تاریکی، مانــــع از دیــــدن او نیستند، بدون حدقـــــه و پلکـــــهای چشـــــــم مــــی بینــد و بــــی گوش و صماخ می شنود همچنانـــــکه بـــی قلب و مغـــز همه چیــــز را مـــی داند و بــــی اعضاء، عمـــل مــی کنــد و بـــدون آلات و ابزار، کار می آفریند زیرا صفـــاتش بشـــر نیســت، چنانکــــه ذاتــــش با ذات آفریدگـــان تشــــابه ندارد.

خدا دارای اراده است ، و تمام کائنات به خواست او به وجود آمده اند، و کلیه ی حوادث و وقایع ، به تدبیر او، جریان پیدا میکنند،و هر موجودی در عالم ، اعم از جسمانی و روحانی،کم یا زیاد، کوچک یا بزرگ،خوب یا بد ، سود یا زیان، ایمان یا کفر، شناخته یا نشناخته، پیروزی یا شکست، کمال یا نقص، طاعت یا گناه، همه به فرمان و خواست و قضا و قدر او، ایجاد می شوند، هر چه او بخواهد می شود " و آنچه او نخواهد ، شدنی نیست " نگاه هیچ بیننده و اندیشه ی هیچ متفکری از دائره ی مشیتش خارج نیست، او است که آفرینش را آغاز کرده" و او است که بعد از عدم حیات می بخشد" " هر چه بخواهد می شود" و " کسی نیست که حکم او را رد کند" " یا قضایش را عقب اندازد" بدون رحمت و توفیق او هیچ کس از گناه محفوظ نمی ماند و تا او اراده نکند و قوت ندهد هیچ کس به ادای وظیفه ی طاعت  و بندگی موفق نمی شود اگر تمام انس و جن و فرشتگان و شیاطین جمع شوند که ذره ای را بجنبانند یا ذره متحرکی را ساکن کنند تا خدا نخواهد از عهده ی آن بر نمی آیند : اراده خدا قئم به ذات او از جمله صفاتی است که در ازل بوده اند خدا در ازل اراده کرده است که هر یک از اشیا را در وقت معن بوجود آورد هر جزئی از اجزاء کائنات در اوقاتی که در ازل به اراده ی خدا معین شده اند ایجاد می گردنندو هیچ گونه تقدم یا تاخری از وقتی که معین شده است امکان ندارد علم و اراده ازلی خدا به هر چه تعلق گرفته باشد تغییر دگرگونی نمی پذیرد در تدبیر امور جهان افکار متعدد پیاپی یا انتظار گذشت زمان وجود ندارد و روی همین اصل اشتغال به کاری مانع از اشتغال خدا به کارهای دیگر نیست .

ادامـــــــــــه آن در ادامــه مطلب بخوانیـــــد........

خدای تعالی، به تمام دانستنیها دانا است، و علمش به تمام آنچه در اعماق زمین می گذرد، و در بالاترین آسمانها جاری می شود، احاطه دارد، وزن یک ذره، در زمین و آسمان از او پنهان نیست، به راه رفتن و حرکت مورچه ی سیاه، بر روی سنگ سخت، در دل شبهای تاریک، آگاه است، جنبش یک ذره در هوا، از او پوشیده نیست، نهان و نهان تر را میداند، از آنچه در دلها می گذرد، و در ضمیرها عبور می کند، و تمام رازهای پوشیده، اطلاع دارد، علمش قدیم و ازلی است، و از ازل، به آن موصوف بوده است، و علمی نیست که تازگی داشته، یا بعد از عدم، به واسطه ی انتقال و دیگرگونی، در ذاتش حادث شده باشد.

خدا زنده و توانا، و دارای تسلط و غلبه است، قصور و ناتوانی به او راهی ندارد،«پینکی و خواب او را نمی گیرد» و نابودی و مرگ بر او عارض نمی شود، برعالم ملک و ملکوت، قدرت دارد، بزرگی و عزت و تسلط و سلطنت و فرمانروایی، برعالم جسمانی و عالم روحانی، از آن اوست، «آسمانها مانند طوماری پیچیده در دست قدرت اوست،» و تمام آفریدگان در زیرفرمان اویند، در خلق و اختراع کائنات شریک ندارد، و در آفرینش و ابداع موجودات، کسی او را یاری نکرده است. آفریدگان، و تمام اعمال ایشان آفریده ی او، و روزی ها و اجل های همه، به تقدیر او است، هیچ چیزی از قبضه ی قدرتش خارج نیست، و تمام دگرگونیها، و حوادث، به فرمان او صورت می پذیرد، مقدوراتش بیشمار، و معلوماتش بی نهایت است.

آنچه در شب قدر خوانده می شود:

اللهم انک عفو تحب العفو فاعف عنی.

خدایا تو بسیار گذشت کننده ای و گذشت را دوست می داری پس از گناههانم گذشت فرما.

و سنت است تکرار این دعا و دیگر دعاهائیکه برای طلب خوبیهای دنیا و آخرت باشد.

آنچه در روز عرفه خوانده می شود:

لا اله الا الله وحده لا شریک له له الملک و له الحمد و هو علی کل شی قدیر.

سنت است تکرار کردن این ذکر و خواندن دیگر دعاهائیکه برای طلب خوبیهای دین و دنیا و آخرت باشد.(مانند دعاهای جامعی)

سنت است تکبیر گفتن در عید فطر (عید رمضان )از غروب آفتاب آخرین روز رمضان که شب عید باشد تا وقت بر پا شدن برای خواندن نماز عید فقط.

و سنت است تکبیر گفتن در عید قربان (عید حج )بعد از نماز صبح روز عرفه تا بعد از نماز عصر روز چهارم عید که سه روز بعد از عید باشد.

لفظ تکبیر:۱. الله اکبر الله اکبر الله اکبر  لا اله الا الله و الله اکبر و الله اکبر و لله الحمد.

۲. الله اکبر کبیرا و الحمدلله کثیرا و سبحان الله بکره و اصیلا .

۳. لا اله الا الله وحده صدق وعده و نصر عبده و اعز جنده و هزم الاحزاب وحده.

۴. لا اله الا الله و لا نعبد الا ایاه مخلصین له الدین و لو کره الکافرون.

این تکبیر بعد از همه ی نمازها چه فرض و چه سنت و در راه و در خانه و بر فراش و قبل از نماز همه جا و همه وقت سنت می باشد. 

ن

آنچه در شب و روز جمعه خوانده میشود:

۱. زیاد قرآن خواندن و مشغول به دعا و اذکار. خصوصا صلوات و سلام بر سیدنا رسول الله صلی الله علیه و و سلم فرستادن.

۲. خواندن سوره ی الکهف در شب یا روز جمعه.

۳. شتاب رفتن به سوی مسجد برای نماز جمعه و گوش دادن به خطبه.

در روز جمعه ساعتی است که دعا در آن ساعت به اجابت میرسد. در تعیین آن ساعت اقوال زیادی است . صحیحترین آن اقوال دو قول است:

۱. از بالا رفتن خطیب بر منبر برای خطبه تا انتهای نماز جمعه.

۲. بعد از نماز عصر و این قول بیشتر اصحاب است و قول اول هم در حدیث صحیح وارد شده والله اعلم.

آنچه روز جمعه در حال داخل شدن به مسجد فته میشود:

اللهم اجعلنی من اوجه من توجه الیک و من اقرب من تقرب الیک و من افضل من سالک و رغب الیک.

خدایا بگردان مرا از بهترین آنهائیکه بسوی تو می شتابند و از نزدیکترین آنکسانیکه به درگاه تو نزدیک میشوند و از بهترین آنهائیکه از تو می خواهند و به سوی تو رغبت ورزیدند

وقتیکه جنازه ای دیده شد:

سبحان الحی الذی لا یموت.

پاک و منزه است زنده ای که مرگ به او راه ندارد.

وقتیکه میت در لحد گذارده شد:

بسم الله و علی مله رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم.

آنچه در وقت زیارت قبرستان گفته می شود:(لفظ سلام بر مردگان)

السلام علیکم دار قوم مومنین و انا انشاءالله بکم لاحقون.

سلام بر شما باد ای مومنان ساکنین در این خانه ها و ما هر گاه خدا بخواهد با شما می پیوندیم.

و مستحب است خواندن چیزی از قرآن و اهداء ثواب آن به ساکنین آن مقبره و طلب عفو و مغفرت از خدا برای اموات نمودن.